بنای حمام بیگجوان در غرب شهر قره ضیاالدین و ساحل غربی رودخانه آق چای واقع شده است. مساحت آن حدود 540 متر مربع است و ضخامت دیوارهای خارجی آن 10/1 متر است.دیوارهای قطور خارجی با اندود کاه‌گل پوشیده شده‌اند تا بنا به طور کامل عایق گردد. این بنا بر خلاف بیشتر حمام‌های ناحیه کوهستانی در داخل زمین احداث نشده است و تزار کف آن با محوطه بیرونی برابر است.
سيستم تنظيم شرايط محيطي در حمام به گونه‌اي بوده كه حرارت و رطوبت به ترتيب از هشتي ورودي و سربينه ( نيمه گرم و نيمه مرطوب ) به صحن حمام و گرمخانه (گرم و مرطوب) و نهايتاً به خزينه حمام ( بسيار گرم و بسيار مرطوب) بيشتر مي شده است. اين فضاها مستقل بوده و تنها از طريق دالان‌هاي باريك و غيرمستقيم و يا هشتي‌هاي كوچكي با هم ارتباط داشته‌اند. اين مطلب تقريباً در مورد تمامي حمام‌هاي سنتي ايران كه از دوره‌هاي مختلف اسلامي باقي مانده است، صدق مي‌كند
در حمام بیگجوان نحوه ارتباط فضای سربینه و گرمخانه از طریق راهرو نبوده و تنها از راه درب ایجاد شده در جرز دیوار صورت می‌گیرد.
 عملکرد فضاهای حمام بدین گونه است: سربینه در حقیقت نقش ورودی حمام را داشته است و مشتریان در آن‌جا لباس‌ها را كنده و در گوشه‌اي قرار مي‌دادند و بعد از بستن لنگ و عبور از راهروی میاندر وارد گرمخانه یا صحن حمام می‌شدند. گرمخانه فضای اصلی استحمام است. بعد از گرمخانه خزینه قرار دارد که در كف خزينه ديگي بزرگ به نام تيان (پاتيل هم خوانده مي‌شد) قرار مي گرفته و در زير تيان، كوره حمام كه به نام‌هاي تون، آتشدان و گلخن نیز معروف است، قرار داشته و آب گرم حمام در این قسمت تهیه می‌شده است. مشتريان حدود چند دقيقه در خزينه مي‌ماندند تا بدنشان خيس بخورد. پس از آن به گرمابه مراجعه كرده و شروع به شستشوي بدن مي‌كردند. بعد از شستن بدن، دوباره وارد خزينه شده و خود را پاك و آب مي‌كشيدند.
مشتریان پس از استحمام از همان مسيري كه آمده بودند، باز مي‌گشتند و پس از گذشتن از گرمخانه و ميان‌در، وارد سربينه شده و پاهاي خود را در حوض كوچكي كه آب جاري در آن روان بوده، آب مي‌كشيدند.
فضای سربینه و گرمخانه حمام دارای گنبدی مرتفع هستند که بر روی چهار ستون قرار گرفته‌اند و در چهار طرف گنبد اصلی، چهار گنبد کوچک اجرا شده است. پوشش سقف سایر فضاهای جانبی حمام، از نوع طاق آهنگ می‌باشد. مصالح به کار رفته در بنا شامل آجر ختايي و ملات ماسه آهکی می‌باشد. از اندود كاه‌گل در ديوارهاي خارجي جهت عايق سازي بنا استفاده شده است.


تأسیسات
حرارت مورد نياز، در خارج از فضاي زيستي حمام و از طريق سوزاندن مواد آلي در تون كه در زير ديگ خزينه حمام قرار داشته و آب خزينه را گرم مي‌كرده و نيز انتقال دود و حرارت آتش از زير كف حمام صورت مي‌گرفته است.
اتاق آتشدان به گذر عمومي راه داشته كه از آن طريق مواد سوختي وارد انبار حمام مي‌شده است. حرارت و دود حاصل از تون، از طريق دالان‌هاي زيرزميني كه گربه‌رو، كوچه‌بندي و يا زيركار خوانده مي‌شود، به دودكش‌ها انتقال مي‌يافته است. 
اين گربه‌روها از زير کف حمام عبور داده مي‌شده و باعث انتقال حرارت در فضاي حمام، خصوصاً در گرم‌خانه مي‌شده است.
آب از طریق قنات یا کانال وارد حوض آبی می‌شده واز آن‌جا توسط لوله‌هاي سفالين به نام تنبوشه به خزينه منتقل مي‌شده است. در وسط سربينه نيز غالباً يك حوض بزرگ بوده كه علاوه بر زيبايي، به مرطوب نمودن فضاي سربينه نيز كمك مي‌كرده است. همچنين‏ حوض كوچكي در بالاي پله‌هاي سربينه وجود دارد كه افراد پاهاي خود را در آن آب مي‌كشيدند.
امروزه این بنا به همت میراث فرهنگی مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته و بخش های عمده ای از آن از جمله سقف و گنبدهای آن مرمت شده است.